Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział we Wrocławiu

Pomosty Literackie

Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Wrocław

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Pomosty literackie

Przeszłość i współczesność literatury na Dolnym Śląsku

Współcześni wrocławscy pisarze mówią o swojej twórczości i przypominają sylwetki nieżyjących koleżanek i kolegów. Zapraszamy do literackiej podróży przez przeszłość i teraźniejszość.

„Pomosty literackie – przeszłość i współczesność literatury na Dolnym Śląsku” to autorski projekt Księgarni Wratislavia realizowany w ramach programu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego zatytułowanego PARTNERSTWO DLA KSIĄŻKI 2017, przy merytorycznej i logistycznej współpracy Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddziału we Wrocławiu.

Głównym celem tego wspólnego przedsięwzięcia księgarzy i pisarzy jest promocja programu literackiego księgarni, a zarazem popularyzowanie dorobku literackiego regionu dolnośląskiego przy pomocy cyklu spotkań autorskich, odbywających się w Księgarni Wratislavia (plac Legionów 14, Wrocław). W każdym spotkaniu uczestniczy pisarz współczesny związany z Wrocławiem lub Dolnym Śląskiem, wraz z kompetentną osobą prowadzącą.

Spotkania są podzielone na dwie części merytoryczne. Zapraszani pisarze w ramach spotkania autorskiego w pierwszej części prezentują swój dorobek, w drugiej opowiadają, wraz z prowadzącym, o wybranym przez siebie, dawnym i wartym przypomnienia pisarzu z Dolnego Śląska, którego twórczość chcą przybliżyć publiczności i czytelnikom – tym samym popularyzując tradycję i dorobek literacki regionu. Spotkania mają charakter edukacyjny i popularyzatorski, jest na nie zapraszana młodzież szkolna oraz czytelnicy i klienci księgarni.

Celem projektu „Pomosty literackie” jest przybliżenie czytelnikom twórczości żyjących i obecnie tworzących wrocławskich i dolnośląskich autorów i zarazem przypomnienie twórczej działalności tych pisarzy, którzy byli pionierami ruchu literackiego na Ziemiach Zachodnich i w późniejszych dekadach budowali polskie życie literackie na Ziemiach Zachodnich – chodzi o takich pisarzy jak Stefan Łoś, Tadeusz Zelenay, Tadeusz Mikołajek, Salomea Kapuściska, Tymoteusz Karpowicz, Marianna Bocian, Marian Jachimowicz i inni. Zadanie polega na przeprowadzeniu w ciągu roku cyklu 8 spotkań autorskich zorganizowanych w księgarni Wratislavia, przy czym spotkanie autorskie ze współczesnym pisarzem jest połączone z lekcją historii literatury na Dolnym Śląsku, od lat 40. XX wieku (spotkanie jest podzielone na dwie merytoryczne części – współczesną i historyczną). Spodziewanym efektem jest zarówno popularyzowanie twórczości pisarzy współczesnych, jak i przypomnienie o postaciach i książkach twórców już nieżyjących (czytelnik będzie mógł dowiedzieć się o ich istnieniu, sięgnąć po ich książki – kupić w księgarni, antykwariacie, wstąpić do czytelni, biblioteki). Celem przedsięwzięcia jest wzbudzenie w wrocławianach zainteresowania dolnośląskimi literatami, wskrzeszenie, przy okazji rozmowy o literaturze współczesnej, często i niesłusznie już zapomnianych nazwisk i dzieł, oraz uświadomienie współczesnym czytelnikom wagi literatury tworzonej w ubiegłych dekadach na Dolnym Śląsku dla polskiej kulturowej tożsamości regionu, która musiała się od nowa ukształtować po II wojnie światowej.

Rok 1965, rozmowa wrocławskich pisarzy z Anną Kowalską. Siedzą od lewej: Tadeusz Lutogniewski, NN, Waldemar Kotowicz, Zbigniew Kubikowski, Anna Kowalska, Tadeusz Mikołajek, Kamil Giżycki (fot. Andrzej Szypkowski).

Wiosną 2017 roku w ramach projektu „Pomosty literackie” zorganizowano 4 spotkania z wrocławskimi autorami, członkami SPP, w ich trakcie przypomniano życie i twórczość czterech nieżyjących pisarek i pisarzy związanych z Wrocławiem i Dolnym Śląskiem.

Spotkanie nr 1

25 maja gościem wieczoru była wrocławska pisarka Magdalena Zarębska. Spotkanie prowadził Gabriel Leonard Kamiński. W drugiej części spotkania jego uczestnicy przypomnieli sylwetkę i twórczość znanego wrocławskiego pisarza i dziennikarza, Tadeusza Mikołajka, zmarłego w 2016 roku.

Magdalena Zarębska

Magdalena Zarębska – ur. w1975 roku, autorka książek dla dzieci, młodzieży i dorosłych, absolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Brała udział w warsztatach creative writing w ramach Międzynarodowego Festiwalu Opowiadania. W 2008 roku opowiadaniem „Czterdzieści razy Wrocław” wygrała konkurs ogłoszony przez wrocławski oddział Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2012 jej książka „Kaktus na parapecie” była nominowana do Ogólnopolskiej Nagrody Literackiej im. K. Makuszyńskiego. Pozycja ta jest lekturą zalecaną dla uczniów klas czwartych szkoły podstawowej. W 2013 roku wydała dwujęzyczną książkę, po polsku i gwarą śląską: „Jak Maciek Szpyrka z dziadkiem po Nikiszowcu wędrował/ Ô tym kiej Maciej Szpyrka cuzamen ze starzikiym wandrowali pō Nikiszu”, która została wybrana książką roku 2013. Od 2015 roku współpracuje z magazynem „Gallop” – pisze felietony o tematyce jeździeckiej. W 2016 roku została przyjęta do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Opublikowała m. in. książki „Maja poznaje świat” (2009), „Życie teoretycznie” (2010), „Kaktus na parapecie” (2011), „Ida, konie i reszta świata” (2011), „Maja poznaje świat”, (2012), „Ida i Filip, przyjaciel koni” (2013), „Nachodzi Słoniątko” (2014), „Projekt Breslau” (2016).

Tadeusz Mikołajek – (ur. 1927 r., zm. 2016)

Tadeusz Mikołajek – (ur. 1927 r., zm. 2016), prozaik i dziennikarz, żołnierz Armii Krajowej. Od 1945 roku mieszkał we Wrocławiu i tu ukończył liceum ogólnokształcące. Po szkole pracował jako kreślarz, zaopatrzeniowiec, archiwista i robotnik budowlany. Debiutował w 1954 r. na łamach „Spraw i Ludzi”, dodatku do wrocławskiego dziennika „Gazeta Robotnicza”. W redakcji GR pracował do czasu wprowadzenia stanu wojennego. Jego twórczy dorobek wiąże się z doświadczeniami partyzanta i żołnierza konspiracji. Ważnym dziełem w jego twórczości jest „Tryptyk na śniegu” (Warszawa 1964). Powieść ta została nagrodzona na konkursie literackim Wydawnictwa Ministerstwa Obrony Narodowej. W 1962 roku Tadeusz Mikołajek został laureatem nagrody Prasy Wrocławskiej. W 1968 otrzymał nagrodę miesięcznika „Odra” oraz, w 1970 roku, nagrodę miasta Wrocławia, został też odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Wydał m. in.: „Po deszczu” (Wrocław 1960), „Trójkąt błędów” (Wrocław 1967), „Żegnajcie chłopcy” (Wrocław 1969), „Ślepe gwiazdy” (Wrocław 1976), „Amba” (Warszawa 1978), „Inne sny” (Wrocław 2007). Na postawie powieści „Żarówka” (Wrocław 1961) napisał scenariusz filmu fabularnego „Amnestia” (1981, reżyseria Stanisław Jędryka), o młodym żołnierzu AK ukrywającym się w powojennym Wrocławiu.

Spotkanie z cyklu „Pomosty literackie”

Było to pierwsze spotkanie z cyklu „Pomosty literackie”. Magdalena Zarębska, autorka książek dla dzieci i młodzieży, mieszkanka Wrocławia, z dumą podkreślała swoje śląskie korzenie. Wyrazem miłości do Śląska jest też książka „Jak Maciek Szpyrka z dziadkiem po Nikiszowcu wędrowali/Ô tym kiej Maciej Szpyrka cuzamen ze starzikiym wandrowali pō Nikiszu”. Autorka przeczytała fragment książki w gwarze śląskiej, co spotkało się z żywym przyjęciem.

Duża część spotkania poświęcona była poszukiwaniu inspiracji pisarskiej – Magdalena Zarębska przyznała, że w jej książkach często pojawiają się miejsca, które ją zauroczyły. Mogą to być miasta jak Katowice czy Wrocław, albo inne, wyjątkowo malownicze zakątki Polski. W drugiej części spotkania wywiązała się żywa dyskusja na temat Tadeusza Mikołajka. Prowadzący spotkanie Gabriel Leonard Kamiński i Magdalena Zarębska zgodnie stwierdzili, że jest to autor, do którego należy wracać. Prozę Tadeusza Mikołajka cechuje żywy, giętki język, pełen odwołań do wydarzeń mających miejsce we Wrocławiu, bohaterami jego prozy są ludzie, którzy przeżyli wojnę i wciąż zmagają się z jej konsekwencjami.

Spotkanie nr 2

Ósmego czerwca gościem wieczoru był wrocławski pisarz i poeta Gabriel Leonard Kamiński. Spotkanie prowadził Jacek Inglot. W drugiej części spotkania jego uczestnicy przypomnieli sylwetkę i twórczość znanej wrocławskiej poetki i pisarki, Marianny Bocian, zmarłej w 2003 roku.

Gabriel Leonard Kamiński

Gabriel Leonard Kamiński, ur. w 1957 roku, absolwent Instytutu Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego. Po ukończeniu studiów rozpoczął pracę w Domu Książki we Wrocławiu. Pracował w Wyd. Dolnośląskim jako kierownik księgarni „Centralna” im. Worcella (1989/1990). Od 2001 roku pracuje jako dziennikarz i recenzent w Portalu Księgarskim. Od 1990 roku członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Laureat ok. 40 ogólnopolskich konkursów poetyckich. Jest autorem kilkunastu książek poetyckich, m. in.: „Opis rzeczy szczególnie martwych” (1981, OTO Kalambur), „Nie ma między nami różnicy” (1983, OKiS, ZLP), „Ulica Przodowników Pracy” (1988, MAW), „Deja vu” (Rękodzielnia Arhat, 1999), „Wratislavia cum figuris” (ATUT, 2002), „Roth. Nowy Testament” (2006, SPP), „Pejzaże” (2008, MaMiko/ ATUT), „Wratislavia cum figuris I” – wznowienie (zapis na płycie DVD, Przecinek) i uzupełnione wznowienie „Roth. Nowy Testament” (2011, Sorus), „Wratislavia cum fiugris II” (2012, ATUT), ostatnio „Mój rok 1968” (ATUT, 2013), który swoim patronatem objął IPN. W 2012 roku wydawnictwo Forma opublikowało zbiór opowiadań „Pan Swen albo Wrocławska Abrakadabra”. W 2014 r. Forma opublikował „Listy do Van Gogha”, powieść „Pani Czerwenkowa” i zbiór opowiadań „Opowieści wieży Eiffela”. W 2016 roku wydał dwa tomy wierszy: „Ballada o domu i innych rzeczach śmiertelnych” (Anagram) i „Jestem, ocalałem” (Atut). Stypendysta MKiDN 2007 i 2012.

Marianna Bocian

Marianna Bocian (ur. 1942, zm. 2003), poetka i pisarka, absolwentka polonistyki i filozofii Uniwersytetu Wrocławskiego. Debiutowała w 1968 roku zbiorem wierszy „Poszukiwanie przyczyny”, publikowała także pod pseudonimami „Danaid” i „Jan Bęłczęcki”. Poetka była związana z Wrocławiem – tu studiowała, pracowała jako korektorka i bibliotekarka, brała udział w działaniach grupy literackiej Agora. W latach 70. XX uczestniczyła w nurcie poezji konkretnej (nawiązującej do plastyki). W 1982 roku została redaktorką miesięcznika „Nowator”. Swoje utwory zamieszczała w „Odrze”, „Kontrastach”, „Akancie”, „Sigmie”. Przez wielu krytyków jest zaliczana do czołówki poetów Nowej Fali, jest wymieniana obok Ewy Lipskiej czy Ryszarda Krynickiego. Podkreślano podobieństwo jej wierszy do utworów Norwida – pisała o ludzkiej egzystencji, prawach natury, umiłowaniu pracy i o sztuce, którą zdefiniowała jako „wzbudzanie sił boskich drzemiących w człowieku”. Choć przez wiele lat związana ze stolicą Dolnego Śląska, zawsze podkreślała swoje przywiązanie do południowego Podlasia, gdzie się urodziła. Wydała wiele tomów wierszy, m. in.: „Wieża Babel Pospolita” (1972), „14 wierszy” (1973), „Narastanie” (1975), „Proste nieskończone” (1977), „Scalone z rozkładu” (1977) „Strzępy fotografii” (1979), „Odczucie i realność” (1983), „Spojenie” (1988), „W kręgu stanów ludzkich” (1995), „Bliskie i konieczne” (1998), „Narodziny słowa” (1991) oraz tomy prozy: „Odejście Kaina” (1979), „Przebudzeni do życia” (1984).

* * *

W człowieku żyje coś, co nie tylko z ziemi pochodzi.
Nauczycielu moich przedwieczornych lat,
znamy już drogę do świetlistych źródeł.
Nie spieszmy się! Jeszcze mi zagraj
na harfie słońca pieśń wzrastającego lasu,
odsłaniającą świetlisty wdzięk i urodę ziemskiego bytowania,
na ziemi mojego gniazdowiska – Podlasiu.
Chciałabym ją wziąć na bezdrożną wieczność,
w pozaziemskie. To nie zuboży planety Ziemi,
ni ludzi, ni żadnego Stworzenia.

Marianna Bocian

Drugie spotkanie z cyklu „Pomosty literackie”

W czasie drugiego spotkania z cyklu „Pomosty literackie” Gabriel Leonard Kamiński opowiadał o swojej drodze do literatury i doświadczeniach pisarza na dawniejszym i obecnych rynku wydawniczym. Podkreślał swoją osobną, indywidualistyczną postawę – co zawsze bywa kosztowne, bo trzeba wybrać między byciem sobą (i tworzeniem własnej literatury) a dopasowaniem się do masowych gustów (i pisaniem pod publiczkę). Pisarz opowiadał też o swoich spotkaniach z Marianną Bocian, którą znał osobiście. Poetka, przez długie lata związana z Wrocławiem, po swojej śmierci popadła w naszym mieście w niesłuszne zapomnienie – a pozostawiła po sobie znaczącą spuściznę literacką, była też znana jako wyróżniający się uczestnik lokalnego życia literackiego.

Spotkanie nr 3

22 czerwca gościem wieczoru był wrocławski pisarz Waldemar Okoń. Spotkanie prowadził Gabriel Leonard Kamiński. W drugiej części spotkania jego uczestnicy przypomnieli sylwetkę i twórczość wrocławskiej poetki i pisarki, Salomei Kapuścińskiej, zmarłej w 2016 roku.

Waldemar Okoń

Waldemar Okoń, ur. w 1953 roku we Wrocławiu, absolwent filologii polskiej i historii sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego, specjalizuje się w historii sztuki XIX i XX wieku. Opublikował m.in. zbiory studiów poświęconych tej epoce m.in. w książkach w książkach: „Sztuka i narracja” (1988), „Alegorie narodowe” (1992), „Sztuki siostrzane” (1992), „Wtajemniczenia” (1996), „Stygnąca planeta” (2002). „Przeszłość przyszłości” (2005). Wydał również tomy poezji „Wiersze północne” (1989), „Poematy nadziemne” ( 2000), „Stonehenge” (2001), „Wersy dla Orfeusza” (2003), „Księga wersów” (2004), „Atlantyda” (2007), „Motyw Tespazjosa” (2013), scenariusz widowiska teatralnego pt. „Antoni S. czyli Wieża Babel” (1995), wybór prozy poetyckiej „Zapisy bez daty” (1998), monografie „Jan Matejko i Stanisław Wyspiański” (1998) oraz „Kresy w malarstwie polskim” (2006). W 2015 roku wydał tom prozy „Max z drugiej strony ulicy”. Jesienią w Wydawnictwie Warstwy ukaże się tom prozy „Jestem jak echo”. Stypendysta Fundacji Lanckorońskich i Funduszu Pomocy Niezależnej Literaturze i Nauce Polskiej, zdobywca Nagrody im. ks. Szczęsnego Dettloffa, trzykrotny laureat Nagrody Ministra Edukacji Narodowej, od 1996 roku członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Pracuje w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Wrocławskiego, obecnie na stanowisku profesora zwyczajnego.

Salomea Kapuścińska

Salomea Anna Kapuścińska (ur. 1940, zm. 2016), poetka, autorka słuchowisk oraz tekstów piosenek. Ukończyła Wydział Historyczny (historię sztuki) na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Państwowe Ognisko Kultury Plastycznej. Pracowała jako dekoratorka wnętrz. Debiutowała jako poetka na łamach czasopisma „Poglądy” (Katowice) w 1957 roku. Brała czynny udział w życiu kulturalnym Wrocławia. Debiutowała w 1962 roku tomikiem pt: „Chłodno jest oczom”, później wydała m. in. „Wołanie na ptaka” (1970), „Zbroja błękitna” (1973), „Tryptyk ze snu” (1976), „Białostrunne” (1978), „Zmilczenia” (1980), „Czuwanie” (1981), „Pożegnanie brata” (1986), „Nadzieja” (1987) i ostatni tomik „Modrzewie” wydany 1993 roku w ramach serii „Z kołatką” wrocławskiego oddziału Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W sumie opublikowała 12 zbiorów wierszy. W jej wierszach znajdują się liczne motywy nawiązujące do przyrody, szczególnie gór. Ostatnie lata życia spędziła w domu opieki pod Wrocławiem, gdzie dalej tworzyła poezję.

* * *

duszę swą oddaję memu umarłemu
i oto jestem tylko słona krew i ciało
krew do rąk się ciśnie – pracy we mnie mało
bo wszystkie moje myśli kieruję wciąż ku niemu

on kochał las i dzikie poślubił przestrzenie
byłam mu szklanką wina jasną kromką chleba
dymem z papierosa okruszyną nieba
i w strumieniu żalu czystych łez strumieniem

Salomea Kapuścińska „Umarłemu”

Spotkanie z Waldemarem Okoniem

Waldemar Okoń podczas prezentacji swojej twórczości zwracał uwagę na jej elitarny charakter – preferowana przez niego forma, proza poetycka, przeznaczona jest dla wybranego czytelnika, konesera znaczeń, alegorii i metafor. Takich osób nie ma zbyt wielu, ponieważ literatura wyższa znajduje się w kryzysie. Przy okazji omawiania tomu „Max z drugiej strony ulicy” autor przyznał, że mimo wszechobecnego w czasach PRL-u marksizmu nikt nie wiedział, na czym właściwie ta ideologia polega – i ta książka jest o tej osobliwej obecności/nieobecności Marksa w życiu bohatera. Wspominając postać poetki Salomei Kapuścińskiej zwrócono uwagę na całkowite zapomnienie tej poetki, na które nie zasługuje – jej liryki i dzisiaj są poruszające, rysują ciekawe poetyckie pejzaże świata przyrody. Być może do jej zapomnienia przyczyniło się przedwczesne zniknięcie z życia literackiego Wrocławia.

Spotkanie nr 4

29 czerwca gościem wieczoru był wrocławski pisarz Jacek Inglot. Spotkanie prowadził Gabriel Leonard Kamiński. W drugiej części spotkania jego uczestnicy przypomnieli sylwetkę i twórczość znanej wrocławskiego poety i dramaturga Tymoteusza Karpowicza, zmarłego w 2005 roku.

Jacek Inglot

Jacek Inglot – ur. w 1962 roku w Trzebnicy. Pisarz, publicysta, redaktor, pedagog. Autor powieści „Inquisitor”, „Quietus”, „Eri i smok”, „Porwanie sabinek”, „Wypędzony” oraz zbioru opowiadań „Bohaterowie do wynajęcia” (wspólnie z Andrzejem Drzewińskim). Ostatnio, w 2015 roku, ukazał się zbiór autorskich opowiadań pt. „Sodomion”, a w 2016 powieść-dyptyk „Polska 2.0”, ukazująca alternatywne wizje Polski przyszłości. Publikował opowiadania i teksty publicystyczne w „Feniksie”, „Nowej Fantastyce”, „Sfinksie” oraz „Playboyu”. Dwukrotnie nominowany do nagrody im. Janusza A. Zajdla. Jako autor nie ogranicza się do jednej konwencji literackiej. Pisze zarówno hard SF, jak i fantasy, horror czy historię alternatywną, dobrze sobie radzi również w mainstreamie, tworząc powieści sensacyjne i historyczne.

Tymoteusz Karpowicz

Tymoteusz Karpowicz (ur. 1921, zm. 2005), poeta, dramaturg, literaturoznawca, nauczyciel akademicki, tłumacz. Od 1949 roku związany z Wrocławiem, gdzie podjął studia polonistyczne i został asystentem profesora Tadeusza Mikulskiego. Debiutował jako prozaik książką „Legendy pomorskie”. Jego pierwszą książką poetycką był wydany w roku 1948 zbiór „Żywe wymiary”, potem, w czasach stalinowskich, przestał publikować. Później wrócił do aktywności literackiej, zasiadał w redakcji „Nowych Sygnałów” (1956-1957), a następnie miesięcznika „Odra” (1958-1976). W roku 1957 został prezesem wrocławskiego oddziału Związków Literatów Polskich, ukazał się wówczas również tomik poetycki „Gorzkie źródła”, a rok później  „Kamienna muzyka”. W latach 60. w dalszym ciągu intensywnie angażował się w prace redakcyjne wrocławskiej „Odry”, a także warszawskiej „Poezji” (w której w latach 1965-1969 był zastępcą redaktora naczelnego). Zarazem publikował kolejne tomy poetyckie: „Znaki równania” (1960), „W imię znaczenia” (1962), „Trudny las” (1964). W 1972 ukazał się poemat „Odwrócone światło”. W roku 1973 obronił pracę doktorską na Uniwersytecie Wrocławskim (przedstawił rozprawę „Poezja niemożliwa. Model Leśmianowskiej wyobraźni”). Wkrótce otrzymał zaproszenie ze Stanów Zjednoczonych, by objąć posadę wykładowcy na uniwersytecie w Iowa. W późniejszych latach wykładał również na uniwersytetach w Chicago, Berlinie, Monachium oraz Ratyzbonie. W 1978 roku objął katedrę literatury polskiej na Uniwersytecie Illinois w Chicago. Cały czas tworzył, lecz kolejny tom poetycki, „Słoje zadrzewne”, ukazał się po długiej przerwie dopiero w 1999 roku. Karpowicz był również autorem wielu dramatów (m.in. „Wracamy późno do domu””, 1958, „Zielone rękawice”, 1960), ponadto tłumaczył z rosyjskiego. Jego poezję przekładano na angielski, francuski, niemiecki, serbsko-chorwacki, słoweński, węgierski, włoski. Zmarł 29 czerwca 2005 roku w Chicago. Pochowany został na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu. Tymoteusz Karpowicz uznawany jest za jednego z ostatnich wielkich modernistów, w twórczości chętnie sięgał do problematyki filozoficzno-kulturowej. Historycy literatury uważają go za głównego (obok Białoszewskiego) poetę nurtu lingwistycznego.

* * *

i z miłości zdjęła chustkę z włosów
potem zdjęła włosy poza chustkę
potem co mogło przypominać włosy
potem co niczego już nie przypominało
zachodziła go ze wszystkich stron szyi
potem szyja zachodziła w strony
potem strony zachodziły w szyję
potem stronom było już bez stron
potem szyjom było już bez szyi
była wesoła zrywała się z ciała
potem ciało zrywała z ciała
potem co mogło nie pamiętać ciała
potem co niczego już nie pamiętało
była ciągle taka sama jego
jak nie jego była taka sama
jak nie taka sama była już nie jego
jak nie sama była już nie taka

Tymoteusz Karpowicz „Koło tańca miłosnego”

Spotkanie z Jackiem Inglotem

Podczas spotkania z Jackiem Inglotem, ostatniego z cyklu przed przerwą wakacyjną, goszczący w księgarni autor mówił przede wszystkim o swojej ostatniej książce, „Polska 2.0” – a przede wszystkim o tym, czy Polacy to naród obdarzony wyobraźnią (pisarz stwierdził, że nie) i o tym, czym może się skończyć jej brak. Nie umiemy bowiem przewidywać przyszłości, co oznacza, że w grę wchodzą niekoniecznie pozytywne scenariusze nadchodzących wypadków. I tego należy się obawiać. Przy okazji omawiania życia i dzieła Tymoteusza Karpowicza dyskutanci doszli do wniosku, że – mimo pewnego renesansu jego poezji, wydania w ostatnich latach kilku wyborów jego poezji – jest to twórca wciąż niedoceniony, przyćmiony przez inne tzw. wielkie nazwiska, bez wątpienia należący, jako mistrz poezji lingwistycznej, do najwybitniejszych polskich poetów XX wieku.

Spotkania z cyklu „Pomosty literackie” będą kontynuowane w drugiej połowie 2017 roku, okresie od września do grudnia przewidziano zorganizowanie 4 spotkań.

Comments are closed