Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział we Wrocławiu

Patrycja Kulik

 

Urodzona 56 lat po dniu wybuchu powstania warszawskiego w miejscu pierwszego sejmu walnego. Obecnie jest studentką I roku prawa na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego. Choć jej jedynym osiągnięciem w dziedzinie literatury jest I miejsce w szkolnym konkursie poetyckim „Złote pióro”, nie poddaje się i nadal próbuje swoich sił. Jej pasją jest także muzyka i taniec. 

♦ 

*
Jak encyklopedia
Zauważana na chwilę
Podniosłam bunt
I zamknęłam się na wieki
zobaczysz poznają nas 

  

Pełne połączenie
Jak bicie jednego serca
Roztopieni jak wosk
Oplatają się niewidzialnymi więzami
I rozplatają na nowo 

 

*

A potem już tylko bolało
I przyszły noce bezsenne
Ranki przepłakane
Dni przecierpiane
I nic nie pomogło
Nawet lata niewidzące
Byłeś jesteś i będziesz
A moje łzy osusza wiatr altanki 

 

*

Zatopiona w błękicie
Odsuwam od siebie czerń i szarość
Lecz przez różowe okulary
Straciłam wzrok 

 

*

W cieple poduszki
Szukam ciebie
Twoich ust
Twoich marzeń
Twoich snów
Zniknąłeś gdzieś
Pusto tu
Fragmenty nas
Przed chwilą złączonych
Zatopione tam
Gdzie nikt ich nie znajdzie
Bo my tylko dla nas 

 

*

Miałeś mnie
Zanim miałeś mnie naprawdę
Oddałam ci się
Choć do niczego nie doszło
Abelard i Heloiza byliby zadowoleni

Comments are closed